Soms bekruipt me het gevoel dat we met de jaren heel veel zijn kwijtgeraakt wat het leven spannend, levendig en echt maakte. Kijk naar het internet. Waar we vroeger konden verdwalen in een wildgroei van forums, leuke sociale netwerken, chatsites en verrassende websites, heb ik nu de indruk gevangen te zitten in een eindeloze spiraal van Facebook, Instagram en TikTok. De keuze is weg. Alles lijkt eenheidsworst en draait vooral om likes, reels en algoritmes.

Idem wat muziek luisteren betreft. Met een klik op bijvoorbeeld Spotify heb je alles wat je wilt, binnen de seconde. Makkelijk? Zeker! Maar waar is de beleving gebleven? Geen ritueel meer van een lp uit de hoes halen, hem op de platenspeler leggen, de naald laten zakken en wachten op dat eerste gekraak. Geen momenten meer waarop muziek een echte ervaring is, geen vluchtig achtergrondgeluid.

Of naar de videotheek te gaan om dan een half uur de eindeloze rekken met video’s af te struinen, daarna nog een half uur om te beslissen welke je nu mee gaat nemen. Het gevoel om de videoband dan thuis in de speler te duwen, te wachten tot alle info en trailers voorbij waren om dan aan de film te beginnen. Het had gewoon iets.

Zelfs de plekken waar we regelmatig komen hebben hun ziel verloren. Fastfoodrestaurants en winkels zijn strak, kil en leeg geworden. Alles is grijs, wit en zwart, minimalistisch en functioneel. Geen warme kleuren, geen speelse details, geen karakter meer. Terwijl je vroeger bijvoorbeeld bij McDonald’s nog een gevoel van plezier en verwondering kreeg, met kleurrijke meubels, speelhoeken en een uitnodigende sfeer. Nu is het vooral: efficiënt eten, snel weer weg wezen.

We leven in een tijd waarin alles makkelijker, sneller en zogezegd beter is geworden. Maar toch voelt het leger dan ooit…