Ik herinner me mijn jeugd als een lange, vaak eenzame weg zonder duidelijke uitleg. Als kind wist ik niet waarom ik me anders voelde — de wereld leek zo overweldigend en mijn gedachten waren vaak een gigantisch doolhof waar ik maar geen weg uit kon vinden. Autismespectrumstoornis (A.S.S.) was toen een nog vrij onbekend gegeven, waardoor ik vooral onbegrip ervaarde. Mijn emoties en reacties werden meestal verkeerd geïnterpreteerd, en de hulp en steun die ik zo hard nodig had, kwam er niet.

Nu, als alleenstaande papa, sta ik voor een uitdaging die mijn verleden in een heel ander licht zet. Mijn zoon kreeg een tiental jaar geleden ook de diagnose A.S.S. In hem zie ik niet alleen een echo van mijn eigen onbegrepen kinderjaren, maar ook de kans om het proberen anders te doen. Elke dag tracht ik hem te laten inzien dat anders zijn geen zwakte is, maar een originele manier van de wereld ervaren. Ik vertel hem soms verhalen over mijn jeugd, over hoe ik toen worstelde met de prikkels van de wereld en hoe ik leerde om, stap voor stap, toch mijn eigen weg te vinden. In de hoop dat hij er zoals ik geen vijftig jaar over moet doen.

Soms als ik hem zie worstelen met de ongemakken, voelt het alsof ik in een spiegel kijk. Als mijn zoon zich afsloot na een lange schooldag, omdat zijn hoofd vol zit met indrukken en gedachten die hij niet meteen kan verwerken, herken ik dat maar al te goed. Als hij gefrustreerd raakt omdat iets niet loopt zoals hij het in zijn hoofd had voorgesteld, zie ik mezelf als kind, worstelend met een wereld die niet bepaald logisch voelde. Zijn starheid in routines, de intense emoties die hij ervaart als er iets onverwachts gebeurt — het is alsof ik een beetje mijn eigen jeugd opnieuw beleef, maar dan met de kennis en ervaring die ik toen niet had.

De weg die we samen afleggen is niet altijd even makkelijk en soms zeer vermoeiend. Nu en dan is het hartverscheurend om te zien hoe hij worstelt met sociale bezigheden en hoe snel de wereld om hem heen kan veranderen in een explosie van stress. Gelukkig heb ik met de jaren geleerd dat liefde, begrip, erkenning en een veilige omgeving de basis vormen waarop hij kan bouwen. Ik probeer hem te ondersteunen met de kennis die ik heb opgedaan, met geduld en met de overtuiging dat hij, net als ik, zijn eigen weg kan vinden in een wereld die hem niet altijd begrijpt.

Ik wil dat hij weet dat hij nooit alleen staat, dat we samen sterk staan en dat elke uitdaging een kans is om te groeien. Het is een proces van vallen en opstaan, maar ik geloof er sterk in dat onze gezamenlijke weg — gevuld met kleine overwinningen, waardevolle momenten en wederzijdse steun — een bron van kracht zal zijn voor ons alletwee.

Door het delen van mijn verhaal hoop ik andere ouders en kinderen moed te kunnen geven: er is hoop en altijd een weg, zelfs in de donkerste tijden.