Ondertussen werk ik bijna vier jaar als ErvaringsWerker bij Zorggroep Multiversum / HerstelAcademie Antwerpen, Voor- en Noorderkempen. Een van de belangrijkste beveiligingen als ervaringsdeskundige is zeer veel (zelf)reflecteren. O.a. om je grenzen – zowel fysiek als mentaal – te bewaken. Want ons werk komt soms zeer dichtbij. Door deze zelfreflectie kwam ik er een tijdje terug achter dat ik echt op mijn grenzen aan het werken was. Dit door een onvoorziene situatie op het werk, in combinatie met mijn perfectionistisch kantje, wat maakte dat ik maanden lang heel veel gaf en te weinig ruimte inbouwde om te recupereren. En laat dit nu vooral een van de grootste valkuilen voor ervaringswerkers zijn.

Om mijn werk behapbaar te houden reflecteer ik elke avond, een half uurtje voor het slapen gaan op mijn afgelopen dag. Wat ging goed, wat iets minder? Hoe reageerde ik op dingen en was dit oké? Of kan ik in de toekomst beter anders reageren op dat soort situaties? Wat kwam te dichtbij vandaag en waarom zou dat zo zijn? Enz.

Zo kom ik bij mijn eerste bedenking. Mensen die willen werken als ervaringsdeskundige zouden zo wie zo een opleiding moeten volgen. Om te ondervinden of dit werk hen ligt, maar vooral om zichzelf en hun toekomstige cliënten te beschermen. Je gaat tenslotte in een moeilijke tak van de zorg werken, met mensen die (nog) zeer kwetsbaar kunnen zijn. De kans dat je voor complexe situaties komt te staan is reëel. Zonder degelijke training/opleiding kan dat jou triggeren en maken dat je een of meerdere treden omlaag gaat in je herstel. Maar evengoed de cliënt die je ondersteunde.

In sommige GGZ instellingen worden ED’s helaas nog niet volledig geaccepteerd/gewaardeerd door andere professionele hulpverleners. Sommigen blijven je zien als (ex)patient. Gelukkig is Multiversum mee in het hersteldeskundigenverhaal en is dit probleem er gering. Ik zit in een fijn team waar ze me beschouwen als een volwaardig teamlid. Op plaatsen waar dit (nog) niet zo is blijft het moeilijk werken voor een ED.

We zijn tenslotte nog steeds pioniers die aan een nieuwe weg timmeren in het GGZ-landschap. Steen per steen bouwen we (al gaat het traag) aan een nieuwe wind binnen het soms op sommige plaatsen nog oubollige en paternalistische GGZ-landschap. We werken zelfverzekerd verder en dromen van het moment dat de herstelondersteunende zorg en traditionele geestelijke gezondheidszorg hand in hand gaan zorgen voor onze kwetsbare medemens.

Een trotse ervaringswerker 😉