Ik krijg soms de vraag of het niet ‘moeilijk’ is om als ervaringsdeskundige te getuigen over mijn niet altijd zo positief verleden.
Vertellen over een minder ideaal stuk uit uw leven vergt soms wel moeite. Voor uw plezier doe je zoiets uiteraard niet.

Tijdens mijn activiteiten als ervaringsdeskundige GGZ herken ik in veel gevallen de fase in het herstelproces waarin mensen met psychische kwetsbaarheid zich bevinden. Omdat ik er ooit zelf door moest.
Ik ben ervan overtuigd dat tijdens gesprekken het erkennen van die personen hun ‘tijdelijke’ realiteit, het luisteren naar deze mensen zonder vooroordeel en ‘de oplossing’ te willen aanreiken, zeer veel kan bijdragen tot hun herstel. Daarom ook de ongelooflijke heilzaamheid van lotgenotencontact.

Tijdens deze ‘tijdelijke’ realiteit gebeurt het regelmatig dat men ‘stommiteiten’ doet, dat het gedrag niet is zoals anderen zouden verwachten. Uit mijn ervaring weet ik dat daar repressief tegen optreden vooral olie op het vuur is en helaas ook een stuk verloren tijd.

Luisteren is het antwoord. Jezelf voor een stuk mee verplaatsen in de realiteit van die persoon. Zoeken naar eindjes in zijn/haar verhaal die je (terug) aan elkaar kunt knopen. Voorzichtig de positieve punten in zijn/haar verhaal wat meer in de schijnwerpers plaatsen. Stap voor stap.
Als je dan ziet dat de persoon in zijn psychische kwetsbaarheid beetje bij beetje vooruit gaat met zijn/haar herstel, DAT maakt de ongemakken voor mij om over de minder leuke periodes uit men eigen leven te praten houdbaar. Ik blijf erbij, niets zo fijn als de voldoening uit het helpen van mensen. Je hebt mogen bijdragen in het herstelproces van mensen in nood.

En laat dit nu net het stukje zijn dat niet aanwezig is bij de professionele hulpverlening. De combinatie van hulpverleners die werken vanuit eigen ervaringen EN deze die helpen vanuit hun kennis, is de ideale situatie om mensen te ondersteunen bij hun herstel. Dat is in mijn ogen ook de ideale toekomst voor de psychische hulpverlening.